بهار بهار
صدا همون صدا بود
صدای شاخه ها و ریشه ها بود
بهار بهار
چه اسم آشنایی
صدات میاد ... اما خودت کجایی
وابکنیم پنجره ها رو یا نه
تازه کنیم خاطره ها رو یا نه
بهار اومد لباس نو تنم کرد
تازه تر از فصل شکفتنم کرد
بهار اومد با یه بغل جوونه
عید آورد از تو کوچه تو خونه
حیاط ما یه غربیل
باغچه ما یه گلدون
خونه ما همیشه
منتظر یه مهمون
بهار اومد لباس نو تنم کرد
تازه تر از فصل شکفتنم کرد
بهار بهار یه مهمون قدیمی
یه آشنای ساده و صمیمی
یه آشنا که مثل قصه ها بود
خواب و خیال همه بچه ها بود
آخ ... که چه زود قلک عیدیامون
وقتی شکست باهاش شکست دلامون
بهار اومد برفارو نقطه چین کرد
خنده به دلمردگی زمین کرد
چقد دلم فصل بهار و دوست داشت
واشدن پنجره ها رو دوست داشت
بهار اومد پنجره ها رو وا کرد
من و با حسی دیگه آشنا کرد
یه حرف یه حرف ‚ حرفای من کتاب شد
حیف که همش سوال بی جواب شد
دروغ نگم ‚ هنوز دلم جوون بود
که صبح تا شب دنبال آب و نون بود

شعر:محمد علی بهمنی

سال نو بر شما عزیزان مبارک باد

همیشه دردم این باشد كه دردم را نمی دانی
نمی دانی كه می سوزم ، شدم در گریه زندانی

نمی دانی كه درد وغم شده مهمان این قلبم
سیه بر تن كنم آن دم كه غم آید به مهمانی

اگرچه این من خسته به لب دارم شكر خندی
تو از قلبم چه می دانی كه شد غرق پریشانی

اگر از درد خود گویم نمی فهمی چه می گویم
كه من آن غرق دریایم تو اما مرغ طوفانی

همیشه سوختن كارم ندارم شكوه و دردی
ولی خاكسترم آن دم كه حرفم را نمی خوانی

تو كه حتی به عمر خود مرا از خود ندانستی
چرا پس این دم آخر شده كارت پشیمانی

پشیمانی ولی جانا ندادی پاسخم را تو
كه آیا درد می دانی كه باران وارگریانی

نسیم

شعاع درد مرا ضرب در عذاب کنید

مگر مساحت رنج مرا حساب کنید

محیط تنگ دلم را شکسته رسم کنید

خطوط منحنی خنده را خراب کنید

طنین نام مرا موریانه خواهد خورد

مرا به نام دگر غیر از این خطاب کنید

دگر به منطق منسوخ مرگ می خندم

مگر به شیوه ی دیگر مرا مجاب کنید

در انجماد سکون ، پیش از آنکه سنگ شوم

مرا به هرم نفسهای عشق آب کنید

مگر سماجت پولادی سکوت مرا

درون کوره ی فریاد خود مذاب کنید

بلاغت غم من انتشار خواهد یافت

اگر که متن سکوت مرا کتاب کنید

قیصر امین پور

باهركه سخن گفتم  در لحظه  ِ شیدایی                 فرداش  سمر  گشتم < در شهر به رسوایی

از بس كه بدی دیدم  پشت  سر هر خوبی                فرقی نكند دیگر  هر  زشتی و زیبایی

در حاشیه افتادم وز غاشیه    افتادم!!                     با دین مسلمانی    در كفر  اهورایی

اوضاع  جهان بنگر   وانهم نگران  بنگر                       نه ترس تبرایی   نه شوق  تولایی

صد یوسف كنعانی  انگونه كه میدانی...                      امروز گرفتارست    بی  مكر  زلیخایی

مداح چو میخواند  افسانه  ُ سرخی  را                        درخاطره میلغزد < افسانه  ِ  لبهایی

از مسجد و از  درس و از مدرسه بیزارم                    یاد از خوش  ِ بیدردی گهواره و لالایی

شرمنده استادان  از این غزل  نادان                         بیهوده چه میگوید  در حضرت  دانایی

شعر شب  شاگردی  پیش تو كه استادی                   در بارگه شاهان   شوریدن  ِ غوغایی

تو فرم گرا هستی    امروزه به جا هستی                من دلخوش        تمرینی !  گفتار  ِ مقفایی

آن به سر خود گیرم  در بستر خود گیرم                    همچون دگران امشب دست ِ بت   رعنایی!!!

من شاعر  شیرازم   استاد نظر بازم                       دام سخن اندازم    بی  وحشت و  پروایی

درشهر پسا  ائیسمی!! در دود  ِ فمینیسمی!!!           تو شهر نشین و من آزاد  به صحرایی

در شهر پریرویان  ای دیده دعا گویان                          داد  ِ دل من بستان از این همه زیبایی

میل  دگران داری   سر از چه گران  داری                 ای دختر  شب . منشین   با هر اگر امایی

چشمت به غرض میگفت : بیهوده گرفتاری               ارام به او گفتم  با صد هنرآرایی :

از دیده خون پالا دریاب دل ما را                              چون باده ِ شبگیری  بر شیشه ِ مینایی

برباد مده دیگر زلفت چو به رقص آیی                    تاكس نكند چون من  این بادیه پیمایی

پیرانه سرم اخر این نكته محقق شد                    كای  عشق دگر باره   بازا  كه مسیحایی

من شعر سرائیدم   یا شعر  مرا میگفت                با خویشتن این گفتم  یا  با تو كه اینجایی!!

با هر كه سخن گفتم  در لحظه ِ شیدایی:          ای  وای  ز تنهایی  ای وای  ز تنهایی

   آسمان زندگی افتاده ای؟جولان بده

   تو خدائی كرده ای

   عرصه اینجا تنگ شد بر یك رفیق خام و ناچیزی چو من

                          آسمان زندگی رنگ رویت

                         رنگ هفت از هفتمین رنگین كمان آسمان هفت

                                                                                   _بی نظیر_

                         آسمان زندگی

                         قهر كردی با زمین

                         یا زمین رانده تو را از پیش خود

                         _ لعنت و نفرین به آنكس چون تو را راند ز خود_ ...

                         آسمان زندگی درد هایت بهتر از درد زمین

                         حرف هایت صد برابر دلنواتر زین زمین

                         یك زمین خشك و بی آب و علف

                         مردمی بس نا خلف، بس بی هدف
ادامه شعر

این قانون طبیعت است که هیچ کس به تنهایی نمی تواند خوشبخت باشد

 بلکه خوشبختی و سعادت را باید در سعادت و خوشبختی دیگران جستجو کرد

( ویلیام شکسپیر)