تبلیغات
زیبایی های زندگی
زیبایی های زندگی


سلامت را نمی خواهم پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد
پاسخ دادن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید و نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کس یازی
به اکراه آورد دست از بغل بیرون
که سرما سخت سوزان است
نفس کز گرمگاه سینه می آید برون
ابری شود تاریک
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت
نفس که این است
پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک
مسیحای جوانمرد٫ ای ترسای پیر پیرهن چرکی
هوا بس ناجوانمردانه سرد است
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی٫ در بگشای
منم من میهمان هر شبت٫ لولی وش مغموم

منم من سنگ تیپا خورده رنجور
منم دشنام پست آفرینش
نغمه ناجور٫ نغمه ناجور
نه از رومم نه از زنگم
همان بی رنگ بی رنگم
بیا بگشای در٫ دلتنگم


حریفان٫ میزبانان
میهمان سال و ماهت
پشت در چون موج می لرزد
تگرگی نیست٫ مرگی نیست
صدایی گر شنیدی
صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگذارم
حسابت را کنار جان بگذارم
چه می گویی که بی گه شد
سحر شد
بامداد آمد


فریبت می دهند بر آسمان
این سرخی بعد از سحر گه نیست
حریفان گوش سرما برده است
این یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت
نه تور مرگ اندود پنهان است
حریفا را چراغ باده را افروز
شب با روز یکسان است
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

هوا دلگیر٫درها بسته٫ سرها در گریبان
دستها پنهان٫ نفسها از دلها خسته و غمگین
درختان اسکلت های بلور آگین
زمین دلمرده ٫سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است
زمستان است

مهدی اخوان ثالثhttp://philip.greenspun.com/images/pcd1632/adobe-snow-67.3.jpg

 

 




نوشته شده در تاریخ شنبه 1 اسفند 1388 توسط زیبا

غروبا تو چشم مردم
‚ كه دارن می رن به خونه
یه ترانه هست كه هیچوقت ‚ كسی اون رو نمی خونه
غروبا تو دل مردم پر از حرف نگفته
قصه ی
این همه دیو و این همه زیبای خفته
بگو به جز تو چه كسی رفیق بغض لحظه هاس ؟
میون این همه سكوت ‚ آوازه خون ما كجاس؟
چه بی حیا می چرخن ‚ عقربه های ساعت
 پشت چراغ قرمز‚ پیر می شن این جماعت
غروبا تو راه خونه ‚ آدما رو خوب نگاه كن
 واسه دلتنگی این شهر ‚ یه ترانه دست
و پا كن
 كی باید غزل بخونه ‚ توی بن بستای بسته ؟
 كی باید آینه باشه ‚ واسه این دلای خسته ؟
بگو به جز تو چه كسی رفیق بغض لحظه هاس ؟
میون این همه سكوت ‚ آوازه خون ما كجاس؟
چه بی حیا می چرخن ‚ عقربه های ساعت
 پشت چراغ قرمز‚ پیر می شن این جماعت
 
یغما گلروبی




نوشته شده در تاریخ جمعه 30 بهمن 1388 توسط زیبا

بهار بهار
صدا همون صدا بود
صدای شاخه ها و ریشه ها بود
بهار بهار
چه اسم آشنایی
صدات میاد ... اما خودت کجایی
وابکنیم پنجره ها رو یا نه
تازه کنیم خاطره ها رو یا نه
بهار اومد لباس نو تنم کرد
تازه تر از فصل شکفتنم کرد
بهار اومد با یه بغل جوونه
عید آورد از تو کوچه تو خونه
حیاط ما یه غربیل
باغچه ما یه گلدون
خونه ما همیشه
منتظر یه مهمون
بهار اومد لباس نو تنم کرد
تازه تر از فصل شکفتنم کرد
بهار بهار یه مهمون قدیمی
یه آشنای ساده و صمیمی
یه آشنا که مثل قصه ها بود
خواب و خیال همه بچه ها بود
آخ ... که چه زود قلک عیدیامون
وقتی شکست باهاش شکست دلامون
بهار اومد برفارو نقطه چین کرد
خنده به دلمردگی زمین کرد
چقد دلم فصل بهار و دوست داشت
واشدن پنجره ها رو دوست داشت
بهار اومد پنجره ها رو وا کرد
من و با حسی دیگه آشنا کرد
یه حرف یه حرف ‚ حرفای من کتاب شد
حیف که همش سوال بی جواب شد
دروغ نگم ‚ هنوز دلم جوون بود
که صبح تا شب دنبال آب و نون بود

شعر:محمد علی بهمنی




نوشته شده در تاریخ یکشنبه 9 فروردین 1388 توسط زیبا

 

همیشه دردم این باشد كه دردم را نمی دانی
نمی دانی كه می سوزم ، شدم در گریه زندانی

نمی دانی كه درد وغم شده مهمان این قلبم
سیه بر تن كنم آن دم كه غم آید به مهمانی

اگرچه این من خسته به لب دارم شكر خندی
تو از قلبم چه می دانی كه شد غرق پریشانی

اگر از درد خود گویم نمی فهمی چه می گویم
كه من آن غرق دریایم تو اما مرغ طوفانی

همیشه سوختن كارم ندارم شكوه و دردی
ولی خاكسترم آن دم كه حرفم را نمی خوانی

تو كه حتی به عمر خود مرا از خود ندانستی
چرا پس این دم آخر شده كارت پشیمانی

پشیمانی ولی جانا ندادی پاسخم را تو
كه آیا درد می دانی كه باران وارگریانی

نسیم




نوشته شده در تاریخ دوشنبه 19 اسفند 1387 توسط زیبا


شعاع درد مرا ضرب در عذاب کنید

مگر مساحت رنج مرا حساب کنید

 

محیط تنگ دلم را شکسته رسم کنید

خطوط منحنی خنده را خراب کنید

 

طنین نام مرا موریانه خواهد خورد

مرا به نام دگر غیر از این خطاب کنید

 

دگر به منطق منسوخ مرگ می خندم

مگر به شیوه ی دیگر مرا مجاب کنید

 

در انجماد سکون ، پیش از آنکه سنگ شوم

مرا به هرم نفسهای عشق آب کنید

 

مگر سماجت پولادی سکوت مرا

درون کوره ی فریاد خود مذاب کنید

 

بلاغت غم من انتشار خواهد یافت

اگر که متن سکوت مرا کتاب کنید

قیصر امین پور




نوشته شده در تاریخ دوشنبه 19 اسفند 1387 توسط زیبا

باهركه سخن گفتم  در لحظه  ِ شیدایی                 فرداش  سمر  گشتم < در شهر به رسوایی


از بس كه بدی دیدم  پشت  سر هر خوبی                فرقی نكند دیگر  هر  زشتی و زیبایی


در حاشیه افتادم وز غاشیه    افتادم!!                     با دین مسلمانی    در كفر  اهورایی


اوضاع  جهان بنگر   وانهم نگران  بنگر                       نه ترس تبرایی   نه شوق  تولایی


صد یوسف كنعانی  انگونه كه میدانی...                      امروز گرفتارست    بی  مكر  زلیخایی


مداح چو میخواند  افسانه  ُ سرخی  را                        درخاطره میلغزد < افسانه  ِ  لبهایی


از مسجد و از  درس و از مدرسه بیزارم                    یاد از خوش  ِ بیدردی گهواره و لالایی


شرمنده استادان  از این غزل  نادان                         بیهوده چه میگوید  در حضرت  دانایی


شعر شب  شاگردی  پیش تو كه استادی                   در بارگه شاهان   شوریدن  ِ غوغایی


تو فرم گرا هستی    امروزه به جا هستی                من دلخوش        تمرینی !  گفتار  ِ مقفایی


آن به سر خود گیرم  در بستر خود گیرم                    همچون دگران امشب دست ِ بت   رعنایی!!!


من شاعر  شیرازم   استاد نظر بازم                       دام سخن اندازم    بی  وحشت و  پروایی


درشهر پسا  ائیسمی!! در دود  ِ فمینیسمی!!!           تو شهر نشین و من آزاد  به صحرایی


در شهر پریرویان  ای دیده دعا گویان                          داد  ِ دل من بستان از این همه زیبایی


میل  دگران داری   سر از چه گران  داری                 ای دختر  شب . منشین   با هر اگر امایی


چشمت به غرض میگفت : بیهوده گرفتاری               ارام به او گفتم  با صد هنرآرایی :


از دیده خون پالا دریاب دل ما را                              چون باده ِ شبگیری  بر شیشه ِ مینایی


برباد مده دیگر زلفت چو به رقص آیی                    تاكس نكند چون من  این بادیه پیمایی


پیرانه سرم اخر این نكته محقق شد                    كای  عشق دگر باره   بازا  كه مسیحایی


من شعر سرائیدم   یا شعر  مرا میگفت                با خویشتن این گفتم  یا  با تو كه اینجایی!!


با هر كه سخن گفتم  در لحظه ِ شیدایی:          ای  وای  ز تنهایی  ای وای  ز تنهایی





ج.ف.هبوط




نوشته شده در تاریخ شنبه 26 بهمن 1387 توسط زیبا

حسین آمد و آزاد از یزیدت کرد
خلاص از قفس وعده و وعیدت کرد
سیاه بود و سیاهی هر آنچه می دیدی
تو را سپرد به آیینه رو سپیدت کرد
چه گفت با تو در آن لحظه های تشنه حسین؟
کدام زمزمه سیراب از امیدت کرد؟
به دست و پای تو بار چه قفلها که نبود
حسین آمد و سرشار از امیدت کرد
جنون تورا به مرادت رساند نا گا هان
عجب تشرف سبزی!جنون مریدت کرد
نصیب هر کس و ناکس نمی شود این بخت
قرار بود بمیری خدا شهیدت کرد
نه پیشوند و نه پسوند، حرّ حرّی تو
حسین آمد و آزاد از یزیدت کرد




نوشته شده در تاریخ یکشنبه 20 بهمن 1387 توسط زیبا

 

   آسمان زندگی افتاده ای؟جولان بده

   تو خدائی كرده ای

   عرصه اینجا تنگ شد بر یك رفیق خام و ناچیزی چو من

                          آسمان زندگی رنگ رویت

                         رنگ هفت از هفتمین رنگین كمان آسمان هفت

                                                                                   _بی نظیر_

                         آسمان زندگی

                         قهر كردی با زمین

                         یا زمین رانده تو را از پیش خود

                         _ لعنت و نفرین به آنكس چون تو را راند ز خود_ ...

                         آسمان زندگی درد هایت بهتر از درد زمین

                         حرف هایت صد برابر دلنواتر زین زمین

                         یك زمین خشك و بی آب و علف

                         مردمی بس نا خلف، بس بی هدف
ادامه شعر



ادامه مطلب
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 29 دی 1387 توسط زیبا
(تعداد کل صفحات:39)      1   2   3   4   5   6   7   ...